Onzeker en op zoek

Ik werd op de basisschool en de middelbare school flink gepest, en dat werd steeds persoonlijker en gemener. Na school probeerde ik van alles: bouwkunde (omdat maquettes maken me leuk leek), en daarna detailhandel, omdat een vriendin dat ook deed. Geen van beide paste echt bij me.

Toen ik 18 was, hielp ik een goede vriendin regelmatig met overzicht houden: haar huishouden, administratie, telefoontjes. Ze werd er zichtbaar rustiger van, en dat gaf mij enorm veel voldoening. Toen wist ik het: ik wilde persoonlijk begeleider worden.

Mijn opleiding

Op mijn 22e ben ik die studie gaan doen. Ik moest helemaal onderaan beginnen met mijn social skills, wat geen makkelijke zoektocht was. Wél leerde ik hier iets waardevols: écht reflecteren op waarom ik iets denk of voel, in plaats van "het lijkt me wel leuk". Bijvoorbeeld: "ik wil dit doen omdat ik er voldoening van krijg dat mensen door mijn hulp zich opgelucht of lichter kunnen voelen."

Een zware periode

Daarna zat ik een tijd in een relatie met een narcist, vol manipulatie en kleinering. Ik dacht dat het allemaal aan mij lag, en had daarna een lange weg van herstel te gaan.

Langzaam ben ik weer gaan re-integreren. Ik ging aan de slag als begeleidster en startte de studie Hbo Social Work. Maar ik klapte steeds dicht in de studiegroep en ging steeds vaker niet naar school. Ook op mijn werk liep het niet meer lekker: de locatie was verhuisd, verdubbeld in omvang, en de structuur viel weg. Na 2 jaar ging ik overspannen weg van mijn werk.

Ik besloot ook te stoppen met de opleiding. Wel nam ik veel mee: inzicht in mijn eigen opvoeding en Motiverende Gespreksvoering, een coachmethode waar ik nog steeds dankbaar voor ben.

Op eigen benen

Eind 2019 startte ik als zzp ambulant begeleidster. Ik moest alles zelf uitzoeken, zonder hulp, één grote struggle. Maar de begeleiding zelf gaf me enorm veel plezier: ik kon echt het verschil maken voor mensen, en dát is waar mijn hart ligt. Door omstandigheden moest ik hier helaas mee stoppen.

Waar ik nu sta

En toch, sta ik hier. Ik heb zo hard aan mezelf gewerkt; ik durf me te laten zien, om hulp te vragen en te netwerken, alles wat ik vroeger niet kon.

Met vallen en opstaan, maar na elke tegenslag sta ik weer op. Altijd. Dat is wie ik ben.

Achteraf zie ik dat alles wat ik heb meegemaakt, me precies heeft gebracht waar ik nu sta, al had ik dat toen nooit kunnen bedenken.

Jarenlang dacht ik dat ik alles alleen moest kunnen. Inmiddels weet ik dat iemand die met je meedenkt, de juiste vragen stelt en je helpt overzicht te krijgen, het verschil kán maken om consistent richting je doelen te werken, want dat lukt je nu eenmaal niet zo snel in je eentje met een chaotisch hoofd.

En precies daarom doe ik nu wat ik doe. Zodat jij niet nóg jaren hoeft te blijven zoeken, maar weer stappen durft te zetten naar een leven dat echt bij jou past. Zodat we samen overzicht, rust en richting creëren, en jij consistent naar je dromen en doelen kan bewegen.

Misschien is jouw verhaal heel anders dan het mijne. Maar als jij jezelf regelmatig voorbijloopt, blijft uitstellen of het gevoel hebt dat je alles alleen moet doen: weet dan dat je dat niet alleen hoeft op te lossen. ❤️