ADHD en het gevoel een slechte moeder te zijn

Note: heb je geen AD(H)D, maar heb je soms wel het gevoel dat je een slechte moeder bent? Ook dan is dit verhaal voor jou ❤️

Eigen willetje

Het is 2023. Haar vader en ik waren in januari uit elkaar gegaan en sindsdien voeren we co-ouderschap over onze dochter.

Toen mijn dochter een baby was, was het heftig; huilbuien, weinig slaap, urenlang met haar in de armen lopen… bijna iedere ouder kent dit wel. Toen wist ik tenminste wel aardig wat ik moest doen en ze stribbelde niet tegen.

Dit werd anders toen ze 1 jaar was. Ze begon een eigen willetje te krijgen en leerde het woordje ‘nee’ gebruiken. Ze wilde niet alles meer doen en overal in meegaan wat ik wou.

Ze wilde zich niet meer laten aankleden, ze wilde haar luier niet verschoond hebben, als ik gezellig buiten wilde wandelen met haar loopfietsje resulteerde dit in dat ik na 10 minuten haar moest oppakken én het fietsje moest vasthouden en als ik dat niet deed stond ze te krijsen op straat. Dan gaf ik maar weer toe, want ik schaamde me dood. ‘Zouden ze denken dat ik haar mishandel?’

Alles leek wel een gevecht

Thuis wilde ze niet meer naar me toe komen om de luier te verschonen. Dit is een overduidelijk voorbeeld van hoe onze dynamiek toen was: ze ging liggen om de luier verschoond te krijgen, ze ging een beetje auwehoeren of wilde niet stil liggen. Ik raakte geïrriteerd en ongeduldig en zei dan; “kom op, hou eens op!” en soms pakte ik haar gewoon vast om de luier af of om te doen.
Dat heeft zó averechts gewerkt, waardoor ze alleen maar meer weerstand kreeg en misschien zelfs wel angst… En daardoor kreeg ik zelf ook angst en weerstand om haar luier te verschonen, om te kleden, naar buiten of naar de winkel te gaan etc.

Ik had angst voor als ze ging huilen en ik voelde me zelfs paniekerig. Soms ging ik op het balkon staan en trok huilend de deur achter me dicht, hopende dat ze het niet gemerkt had en ik even wat lucht kon halen. Steeds meer begon ik er tegenop te zien als ze bij me kwam.

Je kind is je grootste spiegel

Ik vond het echt vreselijk dat ik zo tegen haar deed. Ze verdient dit niet. Ze verdient het om een leuke moeder te hebben en een lief, onbezonnen, onbezorgd kind te zijn en het was mijn schuld dat dit nu niet gebeurde en dat deed me nóg veel meer verdriet.

Wat deed ik toch fout? Waarom ging het zo slecht? Bij haar vader ging het wél goed en ze hadden het hartstikke leuk samen. Ben ik gewoon geen goede moeder? Ben ik gewoon geen moeder figuur?

Tegelijkertijd besefte ik maar al te goed dat het gedrag van je kind gewoon een dikke spiegel naar jezelf is en dat dit jou wat wil vertellen. Ik heb hier zelf het grootste aandeel in.

I blame it on my ADD, baby

Ik ben mezelf toen gaan observeren en ik besefte dat ik enorm ongeduldig was. Ik wilde alles snel snel doen, zoals ik het gewend was. Met mijn eigen chaos kon ik wel leven en had niemand er last van, maar met een kind werkt dat compleet anders.

Tevens heb ik ook een dwangmatigheidsstoornis, dus alles moest op een bepaalde manier. Míjn manier. Zonder dat er een peuter bij me stond te zeuren of me tegenwerkte.

Ik werd nog sneller afgeleid en voelde me nóg chaotischer in mijn hoofd, waardoor ik me helemaal niet meer kon focussen op één taak en zelfs het aankleden van mijn dochter niet in 1 handeling achter elkaar ging, maar in verschillende etappes werd uitgevoerd. Het was dus totaal niet consistent en complete chaos voor ons allebei.

Ik gaf haar ook niet de aandacht waarvan ik dacht dat ze het verdiende, want omdat ik niet wist hoe ik met háár moest omgaan, ging ik steeds maar schoonmaken en opruimen. Achteraf gezien denk ik dat ik dat deed omdat ik dan wél wist wat ik moest doen en omdat ik mijn ei in schoonmaken kwijt kan.

Ik trok de conclusie dat mijn ADD in combinatie met de dwangmatigheid hier echt de boosdoener waren. Maar ik ben niet van iets de schuld geven en dan bij de pakken neer gaan zitten... Ik wist dat ik hier zélf iets aan moest doen.

Time for a change!

Ik begon te observeren hoe mijn ex met haar omging. Hij ging leuk, speels, ongedwongen en luchtig met haar om. Hij kietelde haar veel en auwehoerde veel met haar. Het leek meer op samenwerken in plaats van tegenwerken, zoals bij mij. Ook leidde hij haar af als ze moest huilen als ze haar zin niet kreeg of zich pijn deed en dan bleef de sfeer goed.

Wat ik op gegeven moment ook merkte bij mezelf is dat als ik teveel koffie dronk, ik nog veel sneller ongeduldig en geïrriteerd raakte! Dus ik ben minder koffie gaan drinken en bedacht allerlei manieren om het voor mijn dochter speelser te benaderen en aan te pakken.

Ik stelde me er van tevoren op in dat ik dingen sámen met haar ging doen. Ik gaf haar vaker taakjes om te doen en begon meer te overleggen met haar.

Als ze niet wilde komen om bijvoorbeeld haar jas aan te trekken, maakte ik er een geintje van en zei; ‘ik ga je pakken hoor!’ en dan was het lachen gieren brullen en werkte ze ineens wel mee! En oh, wat een heerlijk geluid is het als je kind lacht.

In plaats van haar vast te pakken en geïrriteerd te zeggen dat ze stil moest liggen, probeerde ik er een spelletje van te maken. Ik ging bijvoorbeeld gek doen, haar afleiden of haar een taakje geven, zoals zelf de luier los of vast maken.

Ik sprak met mezelf dingen af als; ‘ik ga nu 20 minuten bezig met het opruimen en schoonmaken van de keuken en daarna ga ik een spelletje doen met mijn dochter’. Ik merkte dat ik hierdoor meer rust kreeg zowel in het opruimen van de keuken als duidelijkheid voor mezelf dat ik me nu hier op kan focussen en straks de tijd neem om mijn dochter aandacht te geven.

Ik moest mezelf er echt aan herinneren dat haar huilen niet betekende dat ik iets fout deed. Dat ik niet meteen hoefde te zorgen dat ze stopte met huilen. Ze mocht best even boos of verdrietig zijn omdat ze haar zin niet kreeg. Dat betekende niet dat ik een slechte moeder was.

Dus als ze begon te huilen, probeerde ik rustig te blijven en zei ik tegen mezelf: ‘Nee is nee en het is niet erg als ze even huilt.’ Sindsdien merk ik dat het huilen dan vaak ook zo weer over is!

Nu ga ik leuk en speels met haar om en het gaat zo veel beter! Ze heeft gewoon behoefte aan aandacht, duidelijkheid en een beetje speelsheid. Ze heeft géén overdreven huilbuien meer en als ze wel huilt als ze haar zin niet krijgt blijf ik standvastig waardoor ze duidelijkheid ervaart en het binnen een mum van tijd klaar is.

Alles werd luchtiger, liefdevoller, makkelijker en onze band werd steeds beter en hechter. Nu kan ik me haast geen betere band voorstellen met haar. Ik hoefde alleen maar eerlijk naar mezelf te kijken en aan te kijken wat ze me wilde vertellen.

Ik voel me nu echt een goede moeder ❤️

Herken jij jezelf in dit verhaal?

Heb jij ook weleens het gevoel dat je als moeder tekortschiet, snel overprikkeld raakt of merkt dat je geduld sneller op is dan je zou willen?

En wil je hier eens over praten? Stuur me gerust een berichtje ❤️